Een juffrouwfobie
Ik had twee sollicitatiegesprekken waar ik veel van verwachtte en het is niks geworden. :-( Het eerste was een jurygesprek waar ik werkelijk niets van gebakken heb. Ik moest uitleggen hoe ik een 'publieke vergadering' zou organiseren en wist niet wat ik moest zeggen. Da’s erg, want ik heb een diploma communicatiebeheer en zoiets zou ik dus moeten kunnen.
De jury deed in het begin moeite om een neutrale houding aan te nemen, maar naarmate de tijd vorderde en ik helemaal strop zat, merkte ik hun afkeuring. Ik vond dat ze uit hun rol vielen. Op het einde vroeg ik naar het verdere verloop van de sollicitatieprocedure en toen kreeg ik het antwoord dat ze per mail iets gaan laten weten. Per mail, de lafaards! Als je aangenomen wordt voor een job, bellen ze je op. Ik wist dus meteen het antwoord.
Wat ik echt erg vond, was dat ik geen woord over mezelf heb mogen zeggen. Dit was nu echt een job waar ik een visie over had. Maar het ging uitsluitend over een fictieve opdracht. Over 'een wijk' en 'een plein' en 'een voorstel'. Kan het nog wat abstracter? Los daarvan voelde ik me extreem klein en nietig. Alsof ik mezelf zwaar overschat had dat ik durfde solliciteren naar deze functie. Het lijkt wel alsof mijn zelfvertrouwen los zand is en dat door één zuchtje wind al wegvliegt.
Ook de job in het andere gesprek is aan m'n neus voorbij gegaan. De vrouw voor me boomde maar door over het feit dat ik geen interimjobs deed tijdens mijn periode van werkloosheid. Ik heb een gruwelijke hekel aan interimbureaus. Ze duwen me in een richting die ik niet wil. Er is me nog geen enkele interessante interimjob voorgesteld. Altijd administratief en altijd commercieel. Wel, voor zo’n job heb ik geen interim nodig, hoor! Enfin, ik slaagde er niet in om dit heikele punt om te buigen in iets 'constructiefs' tijdens het gesprek. Verder vond ze me niet assertief genoeg. Volgens mij verwarde ze 'assertief' met 'dominant', en nee: dat ben ik niet. Ik heb daar zelfs een gloeiende hekel aan.
Ik twijfel eerlijk gezegd of ik zou kunnen samenwerken met de mensen die ik gezien heb. Eerst maakte ik kennis met iemand die mijn nieuwe collega zou worden. Ze was blond, knap en een echt 'poppemieke'. Ik hoorde haar praten aan de telefoon met een van haar collega’s, een man, en ze was als een idioot aan het giechelen. Ik geloof niet dat we een goed duo zouden zijn. En dan de bazin die me interviewde: een echte 'lerares'. Blond, redelijk knap en een oerstreng gezicht. Ze had een priemende blik, waar ik bijna schrik van kreeg. Verdorie, ik zou toch echt iets moeten doen aan mijn afkeer voor juffrouwachtige personen. Ik ben eigenlijk altijd al bang geweest van leerkrachten. Zelfs toen ik nog een kleuter was. Gek, want ik was de braafste leerling die er rondliep.
Zucht, op naar de volgende sollicitatie dan maar?
Vorige post: Dom
Volgende post: Over en uit
Jill (25) is receptioniste bij een groot bedrijf. "Hopelijk niet meer voor lang. M'n job geeft me totaal geen voldoening, dus ben ik sinds kort weer aan het solliciteren ..."
