Pesten op school...
Het verhaal van een meisje uit West-Vlaanderen dat op de allerlaatste dag van haar schooljaar tot het uiterste gepest werd, kwam uitgebreid in het nieuws.
Dit deed me terugdenken aan mijn eigen jeugd… In de residentiële wijk waar mijn broer en ik -samen met onze ouders- in een gewoon huurhuisje woonden, werden wij als ‘minder' beschouwd door de meeste dorpelingen. We waren minder rijk dan hen en bovendien was mijn vader een Spaanse immigrant. Dat stoorde hen enorm, ook al gingen ze elke zondag keurig en trouw naar de kerk. Ze wilden ons zo snel mogelijk uit hun fatsoenlijke omgeving wegvegen.
De kindjes op de speelplaats deden grof tegen mij en mijn broer. Heel erg… Ze bootsten simpelweg het (wan)gedrag en het niet al te fraaie taalgebruik van hun ouders na. Ze deden het zelfs in de klas waar de juf bij stond, maar niemand greep in. Ook de directie niet. Heel eigenaardig als je weet dat de multiculturele samenleving nu gepromoot wordt als een vanzelfsprekendheid. Blijkbaar zijn mijn broer en ik net te vroeg geboren…
Ik herinner me nog altijd dat ik samen met de buurtkinderen in een gocart naar een groot huis reed met een stel erg uitnodigende, bejaarde bewoners. Iedereen kreeg er snoepjes en mocht zich naar hartenlust uitleven, maar ik niet. De oude man wees met een boze blik naar een van de kamers van zijn grote burgerhuis. Daar hing een grote, gele vlag met een zwart beest erop… De Vlaamse Leeuw, heb ik achteraf ontdekt. Ik vroeg me af wat dit te betekenen had en keek met mijn onschuldige kinderogen afwachtend naar de meneer voor wat meer uitleg. Hij zei: “Niet-Vlaamse kinderen zijn op mijn domein niet welkom.” Wenend en vernederd zette ik mijn gocart in achteruitstand en trapte ik zo snel ik kon huiswaarts.
Ik was een jaar of zes en zo teleurgesteld in alles en iedereen, maar vooral in mijn mama’s keuze! Waarom was ze niet gewoon met een Belg getrouwd? Want net dat was de kern van ons probleem, toch? Ik vroeg haar waarom ze ons dat had aangedaan. Dat moet erg kwetsend geweest zijn, maar als kind denk je daar niet verder over na…
Gedurende heel de lagere school werd ik dag in dag uit geconfronteerd met mijn ‘anders zijn’. Uitgenodigd worden op verjaardagsfeestjes hoorde er bijvoorbeeld niet bij! Mijn ouders dachten daar iets aan te kunnen veranderen door mijn klasgenootjes eens zelf uit te nodigen bij ons thuis. Er kwam echter niemand opdagen. Van een vriendinnetje kreeg ik te horen dat ze ons wel een leuke familie vond, maar dat ze niet mocht komen van haar ouders. Mijnheer pastoor was trouwens op de hoogte van alles, maar hij ondernam niets… Zelfs niet tijdens de bijeenkomsten ter voorbereiding van ons vormsel.
Tijdens het middelbaar bekeek ik de zaken ietwat anders. Ik besloot om eens te laten zien wie ik werkelijk was en wou me kost wat kost laten gelden! En dat gebeurde ook… Elk jaar koos ik samen met een stelletje andere pesters een of twee slachtoffers uit. Een echte reden voor het pesten hoefde er niet te zijn. De jongeren moesten gewoon uitstralen dat ze een beetje anders waren. Op het vlak van gedrag, kleding, haarkleur, afkomst of wat dan ook. Niemand of niets hield ons tegen… Op geen enkel moment dacht ik terug aan de tijd dat ik zelf gepest werd binnen en buiten de schoolmuren. Dat was ‘geschiedenis’ geworden.
Helaas kan ik de klok niet terugdraaien. Toen ik het pestfilmpje bekeek, dacht ik terug aan toen en werd ik boos… Waarom blijven pesterijen door de generaties heen aanhouden en worden we niet beschaafder en verdraagzamer? Pesten zou wereldwijd op een efficiënte manier moeten aangepakt worden zodat één iets duidelijk wordt voor alle pesters: ‘Pesten is out en kan niet meer toegelaten worden: hier niet, daar niet, nergens!’
Vorige post: Het begin
Volgende post: Dringend hulp nodig!
De meeste pesters pesten omdat ze zelf met iets zitten. Iemand die het goed heeft en een goede jonge jeugd gehad had zal niet snel pesten. Jammer maar is nu eenmaal zo. Ik vind wel dat de scholen kordater moeten optreden en strenge sancties opleggen. Hun taak stopt niet bij leerstof.