Volharding
Een beurs organiseren kost geld. Je moet reclame maken en je hebt affiches en flyers nodig. Ik hoopte en rekende er dan ook op een aantal sponsors te kunnen vinden. Meer dan honderd brieven en mails gingen de deur uit. Helaas kreeg ik enkel negatieve antwoorden. Begrijp me niet verkeerd, iedereen vond het een prachtig initiatief, maar … het paste niet in hun programma of ze hadden zich al geëngageerd in andere projecten … Je kan je niet voorstellen hoeveel uitvluchten ik te horen kreeg.
Intussen bleek ook dat, wat oorspronkelijk m'n grootste troef was, zich tegen me begon te keren. In het begin kreeg ik immers veel enthousiaste reacties, net omdat zo'n grotematenbeurs in België onbekend was. Maar nadien bleek dat ook de reden waarom tal van bedrijven aarzelden om met me in zee te gaan. Zelfs die winkels die me hadden verzekerd graag te willen meewerken, kwamen terug op hun beslissing. Ze hadden intussen bij collega's geïnformeerd, en toen duidelijk werd dat die niet deelnamen, vonden ze het risico te groot.
Dat was een serieuze streep door mijn rekening, letterlijk en figuurlijk. Het raakte me ook. Ik geloofde zelf heel erg in wat ik deed, en dan komt zo'n gebrek aan enthousiasme hard aan. Maar ik liet me niet kennen. Ik bleef verwoed doorgaan met mensen te bellen en langs te gaan. Ik moest en zou voldoende standhouders overtuigen om mijn beurs vol te krijgen.
En blijkbaar beschik ik over redelijk wat overredingskracht. De winkels die in het begin hadden toegezegd maar dan waren beginnen twijfelen, besloten uiteindelijk toch deel te nemen. Meer nog. Ik slaagde er zelfs in voldoende kandidaten te vinden voor een missverkiezing. Nu kwam het er enkel nog op neer een leuk programma uit te dokteren voor de wedstrijd ...
Vorige post: Een bedrijf, een naam
Volgende post: Spiegeltje, spiegeltje …
