Onderneemster Petra vertelt ...

Op mijn wekelijkse sluitingsdag neem ik doorgaans tijd voor wat ontspanning. Dan vind ik het -zoals elke vrouw- leuk om eens een dagje te gaan shoppen. Daarvoor trek ik meestal naar Hasselt, naar de winkel Noa Noa. Ik ben er al jaren goede klant en heb een goede band met de verkoopsters en de eigenares. Dat levert bij elke bezoek een leuke babbel op. :-)

Een tijd geleden hadden we een heel speciaal gesprek: ik biechtte op dat ik het kledingmerk Noa Noa ook in mijn eigen winkel wilde aanbieden. Tot mijn grote opluchting vonden ze het een geweldig idee. Maaseik -waar mijn zaak gelegen is- en Hasselt liggen op goed 45 kilometer van elkaar, dus van zware concurrentie was geen sprake. Ze gaven me meteen de nodige info ’et voilà’… binnenkort ligt de collectie ook bij mij in de winkel.

Het nadeel is dat mijn uitstapjes naar Noa Noa in Hasselt voortaan onnodig zullen zijn. Maar ach… ‘you win some, you lose some’. Vandaag geniet ik nog een laatste keer met volle teugen van mijn bezoek aan de Hasseltse winkel en een lekker bakje koffie.

Zo, dit was mijn laatste tekst voor deze blog. Niet te geloven hoe snel een maand omvliegt. Ik vond het superleuk en hoop dat jullie er wat aan gehad hebben. Aan lezers die erover denken de stap naar het ondernemerschap te zetten, geef ik de volgende raad: weten waar je aan begint en een exclusief product aanbieden, zijn heel belangrijk. Succes en vele groetjes vanuit Maaseik!

Omdat ik het heel belangrijk vind een goed contact op te bouwen met mijn klanten, geef ik wel eens advies bij de mensen thuis. Ik zie het als een extra service en meestal wordt dat erg gewaardeerd.

Zo was ik vandaag bij een dame op bezoek die een oude hoeve kocht en volop aan het verhuizen is. Omdat ze moeite heeft met de inrichting, bood ik mijn diensten aan. Samen met haar drie dochters sjouwden en sleurden we gans de namiddag. Het was een erg chaotische dag, maar het resultaat mocht er zijn.

Nadien voel ik altijd een grote voldoening. Bij mij draait het niet alleen om ‘de verkoop’. Het gaat ook over hoe ik mensen op een leuke en budgetvriendelijke manier een mooi landelijk interieur kan bezorgen. Ik vind het bovendien fijn hen uit te dagen eens andere dingen te proberen, zoals een nieuw kleurtje of papiertje tegen de muur.

Regelmatig nieuwe dingen proberen doe ik zelf trouwens ook. Enkele keren per jaar gooien we de decors in de zaak volledig om: de slaapkamer wordt dan een keuken, de keuken wordt een zitkamer... Dat is een heel karwei, maar het resultaat is vaak verbluffend. Door bepaalde spullen in andere ruimten te gaan gebruiken of te combineren met spullen uit de nieuwe collectie, krijg je er soms een heel nieuwe kijk op.

Ik heb erg veel respect voor mijn grootouders. Vooral mijn grootmoeder, die negen kinderen op de wereld zette, draag ik een warm hart toe. Tijdens de oorlog stond ze er alleen voor -mijn grootvader zat in een concentratiekamp- en leefde ze van de opbrengst van de boerderij. Makkelijk was dat niet. En toch was ze geen verbitterde vrouw. Integendeel, ze koesterde de mooie momenten in haar leven des te meer.

Soms vraag ik me af hoe het zal zijn als wij kleinkinderen hebben? Hoe zullen zij zich mij herinneren? Ik hoop alvast dat ik hen wat waarden en normen kan meegeven. Zoals af en toe stilstaan bij het leven en nadenken over wat je dag in dag uit doet.

In onze maatschappij is er heel wat eenzaamheid. Ik zie in mijn zaak regelmatig mensen die vooral binnenkomen voor een babbel. Ze snakken naar wat warmte en genegenheid. Als kleinhandelaar vind ik het belangrijk daar tijd voor te maken. Ik doe alles zoveel mogelijk met een warm hart. Ook dát is een waarde die ik wil doorgeven aan mijn kinderen en kleinkinderen…

Joepie! Vandaag mag ik de kledingcollectie voor mijn winkel gaan kiezen. Het was altijd al mijn droom om naast antieke landelijke meubels en decoratie, ook kleding te verkopen en zo tot een soort ‘conceptstore’ te komen. Mensen willen vandaag nu eenmaal zoveel mogelijk op één plaats kunnen kopen. Dat bespaart tijd en energie.

Ik koos er bewust voor om niet meteen van bij de opening van mijn zaak ook kleding aan te bieden. Ik wou eerst een goed klantenbestand en de nodige ‘know how’ opbouwen. Want een winkel is al bij al toch een kostbare aangelegenheid: je moet best wat risico’s nemen en euro’s investeren.

Dit jaar voelde ik me klaar voor de uitbreiding met een kledinglijn. Door de crisis was het niet gemakkelijk om aan bijkomende kredieten te komen, maar omdat ik al wat positieve cijfers kon voorleggen, kon ik de bank toch overtuigen.

Ik heb ontzettend veel zin om erin te vliegen en mijn winkel klaar te stomen voor de opendeurdagen in maart. Dan moet alles er perfect uitzien. Dat betekent schilderen, behangen, poetsen, de laatste ‘nieuwe’ antieke spullen én de kledinglijn tentoonstellen. Een hoop werk. Maar ik kijk er naar uit…

Januari is de maand bij uitstek waarin iedereen, met de knietjes onder tafel, de familiebanden aanhaalt. Dat geldt voor de meeste mensen, maar niet voor mijn man en mij. Wij hebben nauwelijks familie waarmee we kunnen samenkomen, dus maken we van januari een gewone werkmaand. En dat komt nog goed uit ook. Want in januari is er doorgaans heel wat werk aan de winkel.

De kerstversiering moet worden weggehaald, de solden moeten worden uitgestald en als kers op de taart moet de inventarisatie gebeuren. Een ware nachtmerrie voor iedere handelaar en een typisch staaltje Belgische bureaucratie!

Maar ook al is die inventarisatie een hatelijk werkje, eenmaal het achter de rug is, heeft het best iets. Door het vorige werkjaar af te sluiten, kan je immers met een schone lei aan het nieuwe beginnen. De nieuwe trends en collecties voor 2010 lonken. En hopelijk… mogen we ook een paar nieuwe klanten verwelkomen. Duimen maar!

Toen ik onlangs mijn karton buiten sleepte, deed ik een vreemde ontdekking. Nadat ik een paar dozen had buitengezet, viel mijn oog op een doos op de stoep van mijn buurvrouw. Zij baat ook een interieurzaak uit op enkele meters van mijn winkel. Ze begon ermee na mijn overwinning in het programma Dochters van Venus. Op de doos stond het logo van een van mijn leveranciers. Ik vloekte! Een interieurwinkel openen vlak naast mijn deur is één. Maar nu blijkt ze ook nog dezelfde spullen te verkopen? Dat is geen eerlijke concurrentie meer…

De volgende dag trok ik mijn stoute schoenen aan en sprong ik bij haar binnen voor ‘een goed gesprek’. Maar ik was vlugger buiten dan ik had gedacht. Zij vond het geen probleem dat we dezelfde leveranciers hadden en snapte niet waar ik mij druk om maakte. Als het aan haar lag, mochten er nog veertig concurrenten bijkomen.

En gelijk heeft ze. Als ze alle veertig andere producten verkopen! Hoe zij concurreert, is dom en vooral makkelijk: laat anderen het werk maar doen, ik pik mijn graantje wel mee. Toch? Daar kon ik het niet bij laten en ik besloot haar een koekje van eigen deeg te presenteren.

Eerst speurde ik tussen haar vuilnis naar andere leveranciers waarmee ze samenwerkte. Vervolgens belde ik verschillende collega’s in de interieurwereld op om te vragen of ik een paar lege verpakkingsdozen van deze leveranciers mocht komen halen. Daarna was het wachten op de volgende gemeentelijke kartonophaling. Toen het zover was plaatste ik die dozen tussen mijn eigen rommel.

En ja hoor. Al vlug kreeg ik telefoon van één van haar leveranciers. Hoe ik aan zijn spullen kwam? Hij had een telefoontje gekregen van mijn buurvrouw die niet tevreden was omdat er één huis verder dezelfde producten werden verkocht. Ik kreeg ook een persoonlijk bezoek van een andere leverancier. Missie geslaagd. Blijkbaar kon ze toch geen veertig concurrenten aan.

Moraal van het verhaal: behandel je naaste zoals je zelf behandeld wil worden. Met respect en eerlijkheid. Ook in de zakenwereld. Of mijn buurvrouw haar lesje heeft geleerd weet ik niet. Maar rode wangetjes had ze zeker toen ze erachter kwam dat de dozen afkomstig waren van mijn collega’s en niet van mezelf…

Het was al laat toen ik gisteravond thuiskwam. Na een hele dag heen en weer rennen, had ik vooral zin om de avond languit op de bank te spenderen. Maar… dat was wishful thinking: mijn twee stoere zonen stonden me al op te wachten, hengelend naar wat aandacht. En welke moeder kan ‘nee’ zeggen tegen haar twee schattige puistenkopjes? :-)

Ik vind het belangrijk genoeg tijd vrij te maken voor hen. Mijn eigen jeugdjaren waren op dat vlak namelijk niet bepaald rooskleurig. Mijn vader was de kostwinner en altijd weg van huis. Mijn moeder was meestal beschonken en daardoor niet in staat om iets te doen voor het gezin. Ik was enig kind, maar stelde me dikwijls de vraag wie het kind nu eigenlijk was: zij of ik. Al vroeg nam ik heel wat huishoudelijke taken op mij.

Het leven zat me dus niet echt mee als kind. En later als puber ook niet. Ik moest leren omgaan met een handicap: aan één hand heb ik maar drie vingers. Niet bepaald sexy voor een tienermeid! Maar ik vocht tegen alle vooroordelen en heb me nooit weggestopt. Ook niet toen ik ging solliciteren. Ik vroeg me soms af of ik mijn handicap moest vermelden in mijn cv, maar deed het toch. Eerlijk duurt het langst. Ik had soms wel het gevoel twee keer zo hard te moeten werken om mezelf te bewijzen.

Op de vraag ‘kan ik een meerwaarde zijn zonder die twee vingers’ heb ik al lang een antwoord: ja! Op voorwaarde dat je in jezelf blijft geloven.

Terwijl de sneeuw lustig naar beneden dwarrelt, sputter ik met de auto naar Nederland waar mijn collega Margot een opendeurdag houdt om haar creatieve bloemdecoraties aan het publiek te tonen.

Margot leeft samen met haar man en twee kinderen in een oude boerderij waar ze in een vroegere stal workshops in bloemdecoraties geeft. Door een opendeurdag te houden, hoopt ze nieuwe geïnteresseerden te vinden voor haar workshops.

Omdat we collega-onderneemsters zijn, helpen we elkaar tijdens zulke evenementen. Ik bezorg haar ‘landelijke’ spullen om haar ruimte te decoreren. En als ik iets speciaal doe in mijn zaak, decoreert zij mijn winkel met haar bloemen. Dat betekent telkens een hoop gesleur en gesjouw met meubelen en planten. Maar de gezelligheid en de warmte die we ervaren tijdens het samenwerken, doen dat ‘hard labeur’ snel vergeten.

We maken ook reclame voor elkaar bij onze klanten. Als ik bijvoorbeeld opendeurdagen heb, brengt zij haar klantenbestand daarvan op de hoogte via mail. Als zij iets leuks doet met haar workshops, doe ik hetzelfde. Het is een persoonlijke vorm van netwerken die ik iedere ondernemer kan aanraden…

Tijdens de kerstperiode was het erg druk in mijn interieurzaak. Mensen kwamen af en aan, op zoek naar het juiste geschenk. Ik zag heel wat gezichten, maar sommigen bleven me bij.

Zo herinner ik me een oma en een kleindochter. Ze waren samen op zoek naar een lampenkap voor een oude, schamele tinnen kandelaar. Die was omgetoverd in een lamp door er een veel te grote fitting op te zetten. De lampenkap was het kerstcadeau voor de kleindochter.

Na lang zoeken, bleek geen enkele lampenkap geschikt voor de te grote fitting. Dus om het koppel tegemoet te komen -vertederd als ik was door de puurheid en warmte die ze uitstraalden- stelde ik voor om de kandelaar volledig onder handen te nemen. Ik gaf de voet een mooi kleurtje, draaide er een andere fitting op en zocht er een romantisch kapje voor. Probleem opgelost! Kosten? Geen. Het likje verf was een restje uit de kast en de fitting was afkomstig van een andere oude lamp. Het was nog geen uurtje werk. Maar… het resultaat mocht gezien worden.

De oma en kleindochter waren in de wolken. Conclusie: niet alles hoeft mooi, duur of groots te zijn. Geluk zit in een klein hoekje. En er samen naar zoeken, maakt het twee keer zo mooi. Toch?

Vrolijke groetjes, Petra

Dag lezers. Mijn naam is Petra (43) en ik ben geboren in 'het putje van de winter' in het jaar 1967. Ik was een mooie, mollige baby met tien teentjes en… acht vingers. Over die handicap vertel ik later meer.

Mijn jeugdjaren waren woelig en niet erg gelukkig. Mijn moeder had een drankprobleem en had mijn zorg meer nodig dan ik die van haar. Daardoor kwam studeren pas op de tweede plaats. Het gevolg: op mijn zeventiende stopte ik met school, was ik depressief en voelde ik me een onbegrepen nietsnut.

Toen ik twintig was, leerde ik Frank kennen: mijn prins op het witte paard. We zijn nu 21 jaar getrouwd en hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Je weet wel, de gekende 'goede en slechte tijden'. Maar we houden nog steeds van elkaar met heel ons hart. Onze twee tienerzonen Sasja (15) en Seppe (13) zijn daar het resultaat van.

Verder ben ik fier te kunnen zeggen dat ik erin geslaagd ben om mijn eigen job te creëren: als zelfstandig onderneemster baat ik een kleine interieurzaak uit in hartje Maaseik. Dat doe ik met hart en ziel. Ik hou ervan praatjes te maken met de klanten en creatief bezig te zijn in mijn atelier waar ik oude meubels een nieuw leven geef. De zaak opstarten was niet gemakkelijk. Maar het is zoals mijn grootmoeder zei: 'Waar een wil is, is een weg'.

Het hoogtepunt in 2009 was voor mij het winnen van de tv-serie 'Dochters van Venus' (Vitaya). Dat is een docureeks die laat zien met welke mogelijkheden en moeilijkheden vrouwen op de beslissende momenten in hun loopbaan geconfronteerd worden. De makers van dat programma hebben me een half jaar gevolgd zowel privé als op professioneel vlak. Ook daarover vertel ik later zeker meer...